ហោម សាង៖ ពេទ្យកងទ័ព

ហោម សាង[1] ភេទស្រី អាយុ៦០ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើតនៅឃុំកណ្ដាល ស្រុកឈូក ខេត្តកំពត។ សាង សព្វថ្ងៃរស់នៅភូមិស្វាយចេក ឃុំលំទង ស្រុកអន្លង់វែង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។
សាង បាននិយាយរៀបរាប់រឿងរ៉ាវដែលខ្លួនបានឆ្លងកាត់ក្នុងរបបខ្មែរក្រហមដូចតទៅ៖ «កាលពីកុមារភាព ខ្ញុំសិក្សារៀនសូត្របានត្រឹមថ្នាក់ទី៧ ពីសង្គម។ ឪពុកម្ដាយខ្ញុំគឺជាកសិករ។ ជីវភាពគ្រួសារខ្ញុំនៅពេលនោះ មានកម្រិតមធ្យម ដែលមានអាហារហូបចុកគ្រប់គ្រាន់។ ខ្ញុំមានបងប្អូនបង្កើតចំនួន៤នាក់ ហើយខ្ញុំគឺជាកូនទី៣នៅក្នុងគ្រួសារ។
លុះដល់ឆ្នាំ១៩៧០ ខ្ញុំបានឮដំណឺងថា លន់ នល់ បានធ្វើរដ្ឋប្រហារទម្លាក់សម្ដេច នរោត្តម សីហនុ ពីតំណែង។ អំឡុងពេលនោះហើយ ដែលប្រទេសជាតិចាប់ផ្ដើមមានភាពវឹកវរបង្កទៅជាសង្គ្រាមដ៏កាចសាហាវមួយនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ក្រោយមក ការធ្វើបាតុកម្មនៅតាមផ្សារ និងតាមទីសាធារណៈគ្រប់ទីកន្លែង ចាប់ផ្តើមកើតមានឡើង ដោយមានសំឡេងប្រជាជនស្រែករកយុត្តិធម៌ និងអំណាចជូនសម្ដេច នរោត្តម សីហនុ។ ការធ្វើបែបនេះ បង្កឲ្យកើតមានភាពចម្រូងចម្រាសរវាងកងទ័ព លន់ នល់ ជាមួយប្រជាជនខ្មែរ ដែលឈានដល់មានការផ្ទុះអាវុធ។
នៅពេលនោះ ខ្ញុំក៏បានឈប់រៀនដោយសារតែសាលារៀន ដែលខ្ញុំធ្លាប់បានរៀនគឺត្រូវបានបិទចោល។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំឈប់រៀន ខ្ញុំបន្តរស់នៅជាមួយឪពុកម្ដាយនៅផ្ទះរហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧២។ នៅក្នុងឆ្នាំនោះ ភូមិខ្ញុំមានការជ្រើសរើសជាងកាត់ដេរសម្លៀកបំពាក់។ ខ្ញុំបានស្ម័គ្រចិត្តចូលជាមួយប្រជាជននៅក្នុងភូមិមួយចំនួនទៀត។
កាលណោះ ខ្ញុំធ្វើការកាត់ដេរសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ដល់សហករណ៍។ ការងារជាអ្នកកាត់ដេរនៅជំនាន់នោះ ចាប់ផ្ដើមធ្វើការចាប់ពីម៉ោង៧ដល់ម៉ោង១១ថ្ងៃត្រង់ និងចាប់ពីម៉ោង១រសៀល ដល់ម៉ោង៥ល្ងាច។ ខ្ញុំទទួលបានបាយហូបគ្រប់គ្រាន់។
រហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧៣ ការជ្រើសរើសកម្លាំងពីកន្លែងកាត់ដេរក៏បានកើតឡើងដែរ ដោយអ្នកជ្រើសរើសថ្មីនឹងត្រូវចូលរៀនផ្នែកពេទ្យនៅទីក្រុងភ្នំពេញ។ ជំនាន់នោះ ការជ្រើសរើសពេទ្យ គឺដំបូងមានការសាកសួរអំពីចំណេះដឹងយើងពីភាសាបារាំង ដើម្បីដឹងថាយើងអាចអានអក្សរនៅលើថ្នាំពេទ្យបានដែរឬទេ។ ខ្ញុំ បានប្រាប់ទៅតាមអ្វី ដែលខ្ញុំបានចេះ និងចងចាំកាលពីខ្ញុំបានសិក្សានៅក្នុងសាលា។ ខ្ញុំក៏បានជាប់ឈ្មោះក្នុងការជ្រើសរើសមួយនេះដែរ។ បន្ទាប់ពីបានជាប់ឈ្មោះចូលរៀនពេទ្យ ខ្ញុំត្រូវបានបញ្ជូនឲ្យរៀនជំនាញពេទ្យនៅភ្នំពេញ។ កាលណោះ ខ្ញុំរៀនផ្នែកវះកាត់អ្នកជំងឺ។ វេជ្ជបណ្ឌិត ដែលខ្ញុំរៀនជាមួយផ្ទាល់គឺ វេជ្ជបណ្ឌិត ជួន ជឿន។
ខ្ញុំបានចូលធ្វើពេទ្យ និងព្យាបាលអ្នកជំងឺជាមួយកងទ័ពរហូតមក។ ខ្ញុំមិនដែលមានឧបសគ្គអ្វីទេ។ ខ្ញុំបានដើរតាមព្យាបាលកងទ័ពមករហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧៥។ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរចូលទីក្រុងភ្នំពេញតែម្ដង។ កាលណោះ ការរស់នៅតាមសហករណ៍ចាប់ផ្ដើមកើតឡើងហើយ។ សម្រាប់សម្លៀកបំពាក់ក្នុងមួយឆ្នាំខ្មែរក្រហមបើកឲ្យចំនួន២កំផ្លេរ។ ខ្ញុំទទួលបានការហូបចុកគ្រប់គ្រាន់ ដោយសារតែក្រុមខ្ញុំជាក្រុមគ្រូពេទ្យជំនាញ។ ខ្ញុំបន្តធ្វើជាពេទ្យនៅប្រចាំការនៅភ្នំពេញរហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧៩ ដែលនៅពេលនោះកងទ័ពវៀតណាមបានចូលមកដល់។
ប្រជាជនបានបំបែកគ្នា និងវិលត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតរៀងៗខ្លួនវិញ។ ចំណែកឯក្រុមគ្រូពេទ្យខ្ញុំវិញដែលជាគ្រូពេទ្យជំនាញវះកាត់ កម្មាភិបាលខាងបូព៌ាបានមកដល់ ហើយបានស្នើឲ្យនៅជួយព្យាបាល និងវះកាត់កងទ័ព ដែលរងរបួសបន្តបន្ទាប់។ កងទ័ពរបួសមានចំនួនរាប់រយរាប់ពាន់នាក់ ហើយមិនចេះចប់មិនចេះអស់ទេ។
បន្ទាប់ពីព្យាបាលអ្នករបួសនៅខាងបូព៌ាបានធូរស្បើយហើយ ខ្ញុំត្រូវបានបញ្ជូនឲ្យទៅព្យាបាលអ្នករបួសនៅខាងភូមិភាគឧត្តរវិញ។ ខ្ញុំរួមទាំងក្រុមគ្រួពេទ្យដទៃទៀតបានបន្តសកម្មភាពព្យាបាលអ្នករបួសនៅភូមិភាគឧត្តររហូតដល់មានការផ្សះផ្សាគ្នា»៕
អត្ថបទដោយ លី សុខឃាង
[1] មេក វិន សម្ភាសន៍ជាមួយ ហោម សាង នៅភូមិស្វាយចេក ឃុំលំទង ស្រុកអន្លង់វែង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ នៅឆ្នាំ២០២៥។
អត្ថបទទាក់ទង

យូ អ៊ី ហៅ ពល ខ្មែរក្រហមចោទប្រកាន់ថាបានចូលជាមួយ «ចលនាខ្មែរស» និងមានបំណ...

ខ្លោត ទឿន៖ អាយុ ៧១ឆ្នាំ រស់នៅភូមិបាក់នឹម ឃុំច្រេស ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំ...

អ៊ឹម ឈា និងបក្សពួកអប់រំឲ្យយុវជន ប្រឆាំងនឹងអង្គការបដិវត្តន៍

ការស្តាប់សាច់រឿង និងការស្វែងយល់ពីបទពិសោធន៍

ទំនប់ត្រួយចេក


